Onder de heesters die schaduw schenken
Zitten de uilen – onbewogen
En als vreemde goden wier ogen
Een rode gloed uitzenden. Zij denken.

Zij rusten zonder zich te verroeren
Tot het droeve uur op komt dagen
Dat de schuine zon gaat verjagen
En de schemer met zich mee zal voeren.

Hun houding wil de wijze leren
Niets op deze wereld te begeren
Wat onrust, rumoer en beweging heet;

En wij, op jacht naar vluchtige fortuinen,
Torsen ons leven lang het leed
Van plaats te hebben willen ruilen.